கதை story

  வீட்டிலேயே தனிமை *பிள்ளையை... பெண்ணை... பெற்று, வளர்த்து, படிக்க வைத்து..., ஆளாக்கி..., மணமுடித்து... வைக்கிறோம்!* *வேறு ஊரில்..., வேறு மாநிலத்தில்..., வேறு நாட்டில்... வேலை நிமித்தமாக சென்று விடுகிறார்கள்...* *இங்கு... 70 வயதிற்கு மேல்... வாழ்ந்த வீட்டிலேயே தனிமை...* *இங்குதான் என் மகள் படிப்பாள்...* *இங்குதான் விளையாடுவாள்...* *என் மகன் கிரிக்கெட் ஆடி உடைத்த ஜன்னல் இதுதான்...* *என்று ஏதோ ஆர்க்கியாலஜி போல அவைகளை நினைத்துப் பார்த்து....* *என்ன சமைப்பது?...* *என்ன சாப்பிடுவது?...* *அரை டம்ளர் அரிசி வடித்தாலே மிச்சம்..* *பல காய்கள் உடலுக்கு ஒத்துக் கொள்ளாது...* *தனிமை... வெறுமை...* *அவர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு போகலாம் என்றால்...* *பயணம் ஒரு கொடுமை...* *லோயர் பர்த் கிடைக்கவில்லை - என்றால் எல்லோரிடமும் பிச்சை எடுக்க வேண்டும்...* *சென்னை சென்ட்ரல் - போய்ச் சேருவதே ஒரு யாத்திரை ஆகிவிட்டது...* *ஓலாவும், ஊபரும்...* நமக்கு தேவைப்படும் நேரத்தில், *பீக் hour சார்ஜ்* போட்டு களைப்படைய செய்கின்றனர்... *நான்கு அடி உயர பச்சை குதிரை தாண்டிய கால்கள்....* இன்று *சென்ட்ரலில், அரை அடி படி ஏற... இறங்...

 ஐடா கதவை திறக்கிறார் 1884 ஆண்டு நம் நாட்டில் கடுமையான பஞ்சம். பட்டினி சாவு சுமார் 50 லட்சத்தை தாண்டியது. பசியால் எலும்பும் தோலுமாக மாறிவிட்ட குழந்தைகளுக்கு ஒருவேளை கூட சாப்பாடு இல்லாத நிலைமை..!! அதனால், அமெரிக்காவை சேர்ந்த கிறிஸ்தவ அமைப்புகள் நமக்கு மருத்துவ சிகிச்சை, உணவு தருவதற்காக கப்பலில் இந்தியா வந்தன. அப்படி நம்முடைய ராணிப்பேட்டைக்கு வந்தவர்தான் டாக்டர் ஜான். இவரது 14 வயது மகள் ஐடா ஸ்கடர்..! ஒரு நாள் இரவு கதவு தட்டப்படுகிறது. ஐடா கதவை திறக்கிறார். ஒரு பிராமணர் நின்று கொண்டிருந்தார். "அம்மா, என் மனைவி பிரசவ வலியால் துடிக்கிறாள்... உதவி வேணும் உடனே வாங்க" என்று பதறுகிறார்..! ஐடாவோ, "நான் டாக்டர் இல்ல என் அப்பாதான் டாக்டர், கொஞ்சம் இருங்க அவரை எழுப்பறேன்" என்கிறார். "இல்லம்மா. என் மனைவிக்கு 14 வயசு தான் ஆகுது. நாங்க பிராமணாளுங்க பெண்ணை ஒரு ஆம்பள தொட அனுமதி இல்லை" என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பி விடுகிறார். கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு முஸ்லிம் நபர் கதவை தட்டுகிறார். மனைவிக்கு பிரவச வலி என்பதால் உடனே வருமாறு அழைத்தார். ஐடா தன் தந்தையை பற்றிக்கூற, "வேண்டாம்மா... ...

 பொண்ணுக்கு டீ, காப்பி போடத் தெரியுமா..? ~ தெரியாதுங்க.. * உங்க பொண்ணுக்கு மாடு மேய்க்கத் தெரியுமா..? ~ தெரியாதுங்க.. *காட்டுல களை எடுக்கவாவது உங்க பொண்ணுக்கு தெரியுமா..? ~ தெரியாதுங்க.. * நடவு நடத்தெரியுமா உங்க பொண்ணுக்கு..? ~ அதெல்லாம் தெரியாதுங்க.. * மாட்டைப் பிடிச்சு கட்டத் தெரியுமா..? ~ தெ..தெரியாதுங்க.. * தக்காளிச் செடியையாவது கட்டத் தெரியுமா..? ~ அதுவும் தெரியாதுங்க.. * சரி, பரவால்ல. உங்க பொண்ணுக்கு விவசாயம் பண்ற மாப்பிள்ளைய புடிக்குமா..? ~ சே..சே.. சுத்தமா புடிக்காதுங்க.. * அப்புறம், என்ன வெங்காயத்துக்கு காடு, தோட்டம் இருக்குற மாப்ள வேணும்னு கேட்கறிங்க..???😣 நாட்டில் நடக்குற உண்மை சம்பவம்.... படித்ததில் பகிர்ந்து கொண்டேன்🤝🤷‍♂️ இருபது வயசுல இதுதான் வேணும்னு தோணும்.... முப்பது வயசுல இது வேணும்னு தோணும்.... நாற்பது வயசுல இதுவே போதும்னு தோணும்.... ஐம்பது வயசுல இது இல்லைன்னா கூட பரவாயில்லைனு தோணும்..... அறுபது வயசுல எது இல்லைன்னாலும் பரவாயில்லைனு தோணும்.... எழுபது வயசுல எதுவும் வேணாம்னு தோணும்....!!!!!!! காலமாற்றம்.... காலச்சுழற்சி... கால நேரம்....!!!!! பிடிவாதம் எல்லாம் முடக...

அவள் அரசி மட்டுமன்று அழகியுங்கூட.  அவள் கணவன் காஞ்சிபுரத்தை ஆண்ட பல்லவ மன்னன். பெயர் கழற்சிங்கன் .  கணவனும் மனைவியும் சிவனை வழிபட ஊர் உராகச் சென்றனர். அன்று திருவாரூர் வந்திருந்தனர்.  0 கணவன் மூலவரை வழிபட விரைவாகச் சென்றுவிட்டான். மனைவி கோயிலைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டு மெதுவாகச் சென்றாள்.  வழியில் ஒரு மண்டபம். அங்கே சிலர் இறைவனுக்கு மாலை கட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.  பூக்களின் மணம் மூக்கைத் துளைத்துக்கொண்டிருந்தது.  0 பெண்களுக்குப் பூவைக் கண்டால் ஆசை. அவள் அங்கிருந்த பூ ஒன்றை எடுத்து மூக்கில் வைத்து முகர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் .  அவள் தலையில் அணிந்திருந்த முடி (கிரீடம்) அவளை அரசி என்று வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டிற்று.  அவள் பூவை மோந்து பார்ப்பதை ஒருவன்  கவனித்தான்.  ஓடோடி வந்தான்.  0 அவள் கூந்தலைப் பிடித்துக் கீழே தள்ளினான். தன் வாளை உருவினான். அவள் மூக்கை அறுத்து எறிந்தான் .  அறுத்தவன் செருத்துணையார் . போரில் அரசனுக்குத் துணைநிற்பவன்.  அவள் கதறினாள்.  0 கணவனுக்குச் செய்தி போயிற்று.   அவன் அரசன் கழற்சிங்க...

குழந்தை பிறக்கும் நேரம் வந்தது. தாய் சோழநாட்டு அரசி. பெயர் கமலவதி .  நேரம் கணித்துச் சொல்லும் சோதிடன் ஒருவன் வந்தான்.  குழந்தை ஒரு நாழிகை கழித்துப் பிறந்தால் மூவுலகையும் ஆளும் பேறு பெறுவான் என்று கூறினான்.  என்னைத் தலைகீழாகக் கட்டித் தொங்க விடுங்கள். ஒரு நாழிகை கழித்துப் பெற்றுக்கொள்கிறேன் - என்றாள்.  தந்தை சோழ அரசன். பெயர் சுபதேவன் . உறையூரில் இருந்துகொண்டு நாட்டை ஆண்டுவந்தான்.  அரசியின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றினான்.  ஒரு நாளிகை நேரம் கழிந்தது. கணியன் நேரம் பற்றிச் சொன்னான். தாய் தன்னை இறக்கி விடுமாறு கூறினாள். குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள்.  குழந்தையைச் " கோச்செங்கண்ணனோ " என்று அழைத்தாள். இறந்துவிட்டாள்.  தந்தை குந்தையை வளர்த்தான்.  அரசன் ஆக்கினான் அரசன் செங்கணான் சிவனுக்குக் கோயில்கள் பல கட்டினான்.  இவன் முன் பிறவியில் திருவானைக்கா சிவன் இருந்த நாவல் மரத்தடியில் சிலந்திப் பூச்சியாக இருந்து சிலந்தி வலையால் அந்தச் சிவனுக்குக் கோயில் கட்டியவன்.  பார்க்க 1    

சிலம்பிப் பூச்சியை சிலந்திப் பூச்சி என்கின்றனர். யானை எவ்வளவு பெரியது, சிலம்பிப்பூச்சி எவ்வளவு சிறியது என்பது தெரிந்ததுதான்.  ஏன் சண்டை, எதற்காகச் சண்டை, வென்றது எது? 0 திருவானைகாவில் சிவன் கோயில் இருக்கிறது.  ஆதியில் அது நாவல் மரத்தடியில் இருந்தது.  அப்போது சிவனுக்குக் கோயில் கட்டவேண்டும் என்று சிலம்பிப் பூச்சி விரும்பிற்று.  கட்டிற்று.  சிலம்பிப் பூச்சியின் வலையே அந்தக் கோயில்.  சிலம்பியின் பத்தி (பக்தி) இப்படி ஒரு கோயில் ஆயிற்று.  அது சிலந்திக்கூடு கோயில்.  0  யானை ஒன்று அங்கு வந்தது.  சிலந்திக் கூட்டைப் பார்த்தது.  எச்சிலைத் துப்பி வலை பின்னுகிறதே.  சிவனுக்கு அபத்தம் செய்கிறதே என்று சினம் கொண்டது. தன் துதிக்கையால் அந்த வலையைப் பிய்த்து எறிந்தது.  நிம்மதியாகத் திரும்பிச் சென்றுவிட்டது.  இது சிவன்மீது யானை காட்டிய அன்பு.  0  சிலம்பி திரும்பவும் கூடு கட்டிற்று.  மறுநாள் யானை வந்தது.  முதல்நாள் செய்தது போலவே சிலம்பிக் கூட்டைப் பிய்த்து எறிந்துவிட்டுப் போய்விட்டது.  இப்படிச் சில நாட்கள் சண்டை ந...

 பெண்களே PHD பண்றீங்களோ இல்லையோ பட்டப்படிப்பு படிக்கிறீங்களோ இல்லையோ இத படிங்க முதல்ல வாழ்க்கை வாழவே...வாழ்ந்துவிடுங்கள்... எங்கள் தோழி... 50 வயதைக் கடந்தவள்.. அவள் பிறந்த நாளுக்கு சரியாக 8 நாட்கள் கழித்து வாட்சப் குழுமத்தில் அவளின் மரண செய்தி... பேரதிர்ச்சி எங்களுக்கு.. அவளது கணவன் ஊர் ஊராக பயணம் செய்யும் தொழிலில் இருப்பவன்.. அதனால் வீட்டின் அத்தனை பொறுப்புக்களையும் அவள்தான் பார்த்துக் கொண்டாள்.. பிள்ளைகளின் படிப்பிலிருந்து, வீட்டிற்கு சாமான்கள் வாங்கி வருவதிலிருந்து, அவளின் வயதான மாமியார் மாமனாரைப் பார்த்துக் கொள்வதிலிருந்து, வீட்டிற்கு வரும் விருந்தாளிகளை சமாளிக்கும் வரை அத்தனையையும், அத்தனையையும் அவள்தான் ஒருத்தியாக பார்த்துக் கொண்டாள்... எப்போதாவது பேசும் சந்தர்ப்பம் அமைகையில் சொல்வாள் ,"என் குடும்பத்திற்கு அவசியம் நான் தேவை, எனது நேரம் தேவை, என் கணவருக்கு தேநீர் கூட தயாரிக்கத் தெரியாது, நான் இல்லை என்றால் அவர்கள் தடுமாறிப் போவார்கள்... ஆனால் இவ்வளவு செய்தும் எனக்கு எந்தப் பாராட்டும், எந்த அங்கீகாரமும் கிடைப்பதில்லை" என்று.. அதில் தொனித்த வேதனையை எங்களால் இனம் காண முடிந்...